To był dobry dzień.
Ty przychylasz komuś nieba, chcesz żeby innym było przy Tobie dobrze i co? Zostajesz sam. Wszyscy, no serio, nawet tych których nazywasz przyjaciółmi.. wszyscy mają Cie w dupie. A Ty? To śmieszne, ale znowu łapiesz dla nich za skrawek nieba, nie patrząc ile Cie to kosztuje. I wtedy się zaczyna.. Noc nie pozwali Ci zasnąć zanim nie pomyślisz jak bardzo jest Ci źle z samym sobą. Zaczynasz się czuć źle. Cenisz innych bardziej niż siebie. I tak zaczynasz się zabijać. Powoli, w bólu.
Ostatnio usłyszałam "Jak chcesz kochać innych, jak nie potrafisz kochać samej siebie?".
Od tego momentu nie myślę przed snem o tym, że ktoś mi dziś ubliżył, że bliska osoba okazała się dalsza niż myślałam, bo po co? Myślę nad tym jak mogę siebie pokochać, bo przecież my sami jesteśmy jedyną osobą na tym świecie, która nas nie opuści i to w sobie musimy szukać nadziei na to, żeby kolejny świt był okazją by lepiej żyć, a zmierzch na to by powiedzieć "To był dobry dzień".
Dobranoc





Dobre podejście :D Mega post <3
OdpowiedzUsuńBardzo Ci dziekuje :)
Usuń