Czuję, jakbym wracała tam, skąd pochodzę.

https://www.youtube.com/watch?v=HrLbrBtD2H0 ta piosenka dokładnie opisuje to co czuję!

W końcu wakacje. Nie będę się rozpisywała na ich temat, bo chyba każdy wie, że to czas odpoczynku, nowych wrażeń, miłości, szastania kasą na prawo i lewo i tak dalej.. Ja niestety zaczęłam je tak trochę nie po swojej myśli. Wszystko zaczęło się już 19 czerwca. Idąc do Kościoła źle się poczułam i bez zastanowienia wróciłam do domu. 'Położę się, spróbuję zasnąć'- pomyślałam. 'Zaraz będzie dobrze'. Tak niestety nie było. Poczułam się o wiele gorzej. Przyjechało pogotowie. Stwierdzili, że to nerwy. Przespałam cały dzień i noc, i już w zasadzie od czwartku nie wstawałam. W poniedziałek, pojechaliśmy do szpitala. Tam zrobili mi badania: serca, głowy, brzucha, krwi, cukru itd. Nie pamiętam nawet ile razy byłam kuta, ale ręce bolą mnie do dziś. 
Pisząc to wszystko mam w oczach łzy, bo wiem, że moja mama też nie miała lekko. Jak każda mama martwiła się o mnie. Była zemną, zemną cierpiała i zemną przechodziła przez to wszystko. Wiem, że mój tata, babcia, dziadek i Jacek też byli ze mną, ale jednak mama zasługuje na miano mojej osobistej super bohaterki. Kroplówki pomagają, ale nie pomagają tak jak przytulenie się do mamy czy taty. 
Chcę podziękować wszystkim, którzy o mnie pamiętali. Patrycji, Marcinowi, Weronice, Dominice, Szymonowi i Anicie, za to że mnie odwiedzali. Sabinie za to, że dzwoniła. Piotrkowi, za to, że nie musiałam dużo myśleć przed snem. Babci, która przywoziła mi pyszne jedzonko. No wszystkim, wszystkim. 
Dziękuję
















Dziękuję, dobranoc ;*



Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Coś osobistego

Już jestem!

To był dobry dzień.