Aktualności na facebooku zobaczyłam z tysiąc razy. Zamknięta w swoim pokoju próbuję pozbierać myśli, posklejać koniec z końcem. Nie wiem jak to zrobić. Jeszcze nigdy nie czułam sie tak źle, bo nigdy nie straciłam przyjaciela. To cholerne uczucie. Mam wszystko a zarazem mnie mam nikogo. Ktoś kiedyś powiedział, że wszystko co dobre szybko się kończy, ale nie miałam pojęcia, że to tak bardzo boli. Kolejny dzień. Zaczyna się tak samo- poranna toaleta, śniadanie i facebook. Znowu nadchodzi wieczór. Wieczór którego tak bardzo nienawidzę. Kładę się. Zamykam oczy i wszystko powraca. Każde wspomnienie boli coraz bardziej. Tak jakby rana, która po nim została, dawała się we znaki. Zasypiam. Wstaje. Monotonia. Zasypiam, ale tym razem już się nie budzę. Zasypiam z myślą, że wszystko będzie dobrze.




Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Coś osobistego

Już jestem!

To był dobry dzień.