Aktualności na facebooku zobaczyłam z tysiąc razy. Zamknięta w swoim pokoju próbuję pozbierać myśli, posklejać koniec z końcem. Nie wiem jak to zrobić. Jeszcze nigdy nie czułam sie tak źle, bo nigdy nie straciłam przyjaciela. To cholerne uczucie. Mam wszystko a zarazem mnie mam nikogo. Ktoś kiedyś powiedział, że wszystko co dobre szybko się kończy, ale nie miałam pojęcia, że to tak bardzo boli. Kolejny dzień. Zaczyna się tak samo- poranna toaleta, śniadanie i facebook. Znowu nadchodzi wieczór. Wieczór którego tak bardzo nienawidzę. Kładę się. Zamykam oczy i wszystko powraca. Każde wspomnienie boli coraz bardziej. Tak jakby rana, która po nim została, dawała się we znaki. Zasypiam. Wstaje. Monotonia. Zasypiam, ale tym razem już się nie budzę. Zasypiam z myślą, że wszystko będzie dobrze.
Coś osobistego
Tak się składa że każdy ma uczucia, każdy czuje i każdy przeżywa, a szczególne wydarzenia, osoby, które były ważne, które coś zmieniły w jego życiu. Każdy ma uczucia i każdy z nimi czasem walczy.. Może to troche śmiesznie brzmi, ale jeżeli coś nam przeszkadza, czy po prostu się nie podoba to próbuje to zwalczyć. Mam tak. Próbuję zabić swoje uczucia do pewnych ludzi, do ludzi, którzy troche pozmieniali w moim życiu. A próbuję je zwalczyć, dlatego, że bardzo mnie męczą. Męczy mnie każda myśl i każda czynność, która przypomina mi pewne wydarzenia. Zwalczam, bo cierpię. Tylko.. Najgorsze jest to, że mimo tego, że wiem cierpiałabym wracając do tego wszystkiego to .. nadal tego chcę.. Próbuję zwalczać, choć z góry wiem, że to przegrana bitwa.. Czuję bezradność wobec TEGO. Nie potrafię zapomnieć i to jest najgorsze. Próbuję żyć dalej. Idę żyć, dobranoc.
Komentarze
Prześlij komentarz